H en K waren verstandig. Zij namen het vliegtuig naar Stavanger en reden vanaf daar in een paar uurtjes naar Edland. Bleven over: vier onverstandige mensen. Zij begonnen hun reis per auto vanuit Amsterdam. In de vroegte van vrijdag 29 december laadden zij hun twee auto's overvol met kleding, voedsel, spelletjes en andere onnodige ballast om de lange reis naar Hirthals (Noord-Denemarken) te aanvaarden.

In het begin van de avond arriveerden M en ik in Aarhus. Omdat we vlakbij Hirthals waren besloten we hier een hapje te gaan eten. Toen we in het restaurant zaten begon het buiten te sneeuwen. Twee uurtjes later reden we verder naar het noorden. De neerslag was overgegaan in een heuse sneeuwstorm. De auto begon te slippen en met samengeknepen billen bereikten we om half twaalf de haven van Hirthals, vanwaar de boot ons naar Kristiansand, Noorwegen zou brengen.

Bij de boot keek een stoere Noor verbaasd naar onze auto's. We legden uit dat we de bergen introkken op weg naar het idyllische Edland. De stoere Noor verklaarde ons prompt voor gek. Wij moesten op zijn minst winterbanden op de auto laten zetten, anders zouden we in het eerste het beste ravijn belanden.

Na een korte, woelige nacht arriveerden we in Kristiansand. Een leuk stadje waar het lekker gesneeuwd had. Maar dat "eerste het beste ravijn" zat ons dwars; wij gingen op zoek naar een bandencentrum. Dit bleek een onmogelijke opgave op zaterdag 30 december. Alles was dicht. Met de moed der wanhoop reden we een heuveltje af op weg naar het laatste bandencentrum van Kristiansand. Gesloten... Vervolgens kwam ik met de Nissan het heuveltje niet meer op. De wielen spinden en de auto kwam geen centimeter vooruit. Het was duidelijk: met deze auto zouden we Edland nooit bereiken. We lieten ons oog vallen op een huurauto met spijkerbanden. We vonden een prachtige Carisma en laadden onze bagage over. Voor de helft van onze spullen was geen plek. E en ik besloten dat morgen even snel op te gaan halen.

Het was al middag toen we eindelijk Kristiansand verlieten. Voorzichtig reden we de heuvels in. We tuften lekker door, maar om 4 uur begon het al flink te schemeren. De kaart vertelde ons dat we pas halverwege de route waren. Moe van alle hectiek en de beroerde nacht op de boot namen we het besluit in het eerst aankomende dorp te overnachten. Edland kon nog best een dagje wachten. Wij sloegen onze bivak op in Nomenland. Dit dorp ligt tegen een steile heuvel met een meertje aan. Vooral de volgende morgen waren we onder de indruk van de damp die van het water optrok.

In de loop van de middag bereikten we eindelijk Edland. Slechts luttele uren scheidden ons van Oudejaarsavond. K en H onthaalden ons als de 4 verloren zoons. Tot onze schrik ontdekten we dat we alle drank en lekkernijen in de auto's in Kristiansand achtergelaten hadden. Het enige dat we bij ons hadden was macaroni met tomatensaus en voor het feest enkele sterretjes. Om klokslag 12 uur ontstaken we alle sterretjes en weldra werd ons hele huisje in een dikke mist gehuld. Om 00.05 uur begon er plotseling een luide sirene te loeien. In de gang ontdekten we het brandalarm. Terwijl wij het brandalarm met doeken probeerden te smoren, belde E de huiseigenaar met de vraag wat te doen. Juist op het moment dat E de huiseigenaar aan de lijn kreeg, werd het alarm stil. E wenste de man "gelukkig nieuwjaar". We renden naar buiten en keken in de richting van Edland. Er was geen enkele vuurpijl te ontdekken.

De volgende dag reden E en ik in een ware uitputtingsslag naar Kristiansand op en neer, maar dinsdag 2 januari kon de winterpret dan helemaal beginnen. Overdag werd er geskied, gesleed, geschaatst en over het ijs of door de sneeuw gewandeld; 's avonds volgde steevast een slachtpartij aan een of ander bordspel.

Op vrijdagavond dronken we helaas al weer op het afscheid. De volgende dag scheurden we over de internationale Noorse snelwegen naar huis, het einde van onze vakantie tegemoet.